Δευτέρα, 23 Απριλίου 2012

Σε κάποια άλλη ζωή


























Περίεργη… ευγενική μορφή,
ξαπλώνει δίπλα μου.
Ανοίγει τα ζωγραφισμένα
χέρια του και με αγκαλιάζει.
Ο θόρυβος  της πόλης
σταματά, η εικόνα παγώνει…
και νιώθω
μόνο την δική μου και την δική του ανάσα…

Μεθάω λοιπόν
για τις νύχτες
έρωτα…
οργασμού… ηδονής…
Φωτογραφίζω τα γυμνά
μας κορμιά...
Ακούω μόνο
τα αναφιλητά μας…
Γελάω…
για τον έρωτα
που ζήσαμε σε κάποια
άλλη πόλη,
σε κάποια
άλλη ζωή.
Φωνάζω
γιατί χαθήκαμε
σ’ αυτή την πόλη...
σε αυτή την ζωή…
Χαθήκαμε…
Λυπάμαι γιατί…
θα συναντηθούμε πάλι…
σε
κάποια
άλλη
πόλη
κάποια
άλλη
ζωή…

Μέχρι τότε όμως…
είναι πολλές οι νύχτες…
πολλά τα κορμιά…
που θα περάσουν…
από πάνω μας…

Λήθαργος




















Σαν να έχω βγει
από το σώμα μου
και να τραβάω το κορμί μου
δεμένο σε σχοινιά…
Τεντώνομαι τόσο,
που πονάω…
που νιώθω τους μυς μου
να σχίζονται…
Να μπορούσα
να τεντώσω τα σωθικά μου…
Χορεύω τόσο,
που δεν μπορώ να κουνήσω
κανένα μου μέλος…
Φωνάζω τόσο,
που δεν μπορώ να μιλήσω…
Ήχοι και κινήσεις
που νεκρώνουν στην έξοδο…
Χαϊδεύω το κορμί μου…
Φτύνω τις σκέψεις μου…
Με αγαπώ περισσότερο
από κάθε άλλη φορά…
Ανοίγω το παράθυρο
και στέκομαι στον 60ο όροφο…
Σαν να ξύπνησα από
σεξουαλικό λήθαργο…
Ηδονή…

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Είμαι






















Είμαι η νεράιδα που έρχεται
στα όνειρα σου…
Είμαι η μήτρα
που σε ξαναγεννά…
Είμαι η πιο ακριβή
σου αγάπη…
Είμαι αυτή που ξεσκίζεις τις νύχτες
με τον φαλό σου…
Είμαι αυτή που
σε αγκαλιάζει τις νύχτες…
Είμαι αυτή που σε κοιτάζει
στα μάτια δίχως φόβο…
Είμαι αυτή που μισείς…
Είμαι η φτηνή σου πόρνη…

Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

Ξένη


















Νιώθω το κορμί μου να βουλιάζει… 
προσπαθώ να κρατηθώ να μην πέσω...
αλλά έχω ήδη φτάσει στο μαύρο κενό…
Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μόνο δυστυχία… πόνο... 
αμφιβολία… μίσος… κούραση… αγαμία… 
σχέσεις από συνήθεια, ανασφάλεια, βόλεμα… όχι από ερώτα…
Λες και όλοι να ήταν σε χειμερία νάρκη και να μην έχουνε ξυπνήσει
και να μην υπάρχει καμία περίπτωση να ξυπνήσουνε…
Όλοι τους σακάτες… αδικημένοι… μόνοι… 
ξένοι στο ίδιο τους το σώμα… ξένοι με την ψυχή τους…
Μίζεροι… με το βλέμμα κατεβασμένο… ένοχοι για κάποια αιτία που δεν έμαθαν ποτέ… παραδομένοι… ηττημένοι…
Τους συμμερίζομαι… και την ίδια στιγμή τους σιχαίνομαι,
γιατί τους νιώθω να κρέμονται από τον λαιμό μου 
ζητιανεύοντας λίγο οίκτο ακόμα…
Νιώθω το στομάχι μου κόμπο… νιώθω αηδιασμένη… 
αφήστε με να νιώσω λίγο τον ήλιο να μου καίει το κορμί… 
αφήστε με να ερωτευτώ… 
να χορέψω ξέφρενα γύρω από όλες μου τις λύπες… 
αφήστε με να έρχομαι κάθε βράδυ σε οργασμό… 
αφήστε με να ουρλιάζω σε όποιον μου γυρνάει την πλάτη…
αφήστε με να ξεσκίζω κάθε τι μου χαλάει την ομορφιά μου… την ελευθερία μου… 
αφήστε με να αγαπήσω… 
αφήστε με να μπορώ να αντέχω τον εαυτό μου…
Θα μείνω άγρυπνη μέχρι να ζήσω όπως θέλω εγώ, όχι εσείς… 
θα φτύνω στο κάθε μίζερο εγώ σας… 
θα υμνώ κάθε τι πρόστυχο… παράνομο… 
κάθε τι που εσείς καταδικάζετε… 
θα αγκαλιάζω κάθε τι που εσείς ποδοπατάτε… 
θα πιστεύω σε κάθε τι που εσείς θεωρείτε χαμένο…  
 θα σκοτώνω κάθε τι  που με πονάει… 
θα ζωγραφίζω κάθε νύχτα συνθήματα στις πόρτες των 10όροφων κτιρίων σας… 
στα παράθυρα των σπιτιών σας… στα αμάξια σας…