Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Εικόνες
















Είναι αυτές οι εικόνες,
που χαράζουν τα μέσα σου.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που όταν τις φέρνεις στο νου
αυτή η πληγή σε πονάει τόσο.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που όσο και να θέλεις να ξεχάσεις
αυτές είναι πάντα εκεί.
Η αίσθηση φεύγει
μα οι εικόνες μένουν
και αυτές είναι που γεννούν
τα συναισθήματα.
Αυτές σου γεμίζουν τα χείλη
με γέλιο,
αυτές με πίκρα.
Αυτές είναι η μνήμη,
η ανάμνηση,
η θύμηση.
Είναι οι πρώτες εικόνες
που σαν παιδί θυμάσαι.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που δεν θέλεις να πάψεις να βλέπεις
όταν πεθάνεις.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που τόσο βίαια στριμώχνεις μέσα σου.
Είναι όλα όσα ακούς,
βλέπεις,
αισθάνεσαι.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που φοβάσαι να δεις
και άλλες τόσες που λαχταράς να δεις.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που κάνουν τη καρδιά να σταματήσει
και να ξεκινήσει.
Είναι αυτές οι εικόνες,
που φτιάξανε όλο αυτό τον κόσμο.
Κλείνεις τα μάτια,
όσο σφιχτά και να τα κρατήσεις,
είναι εκεί.
Κράτησε τα ανοιχτά
και μην φοβάσαι.
Αν κάτι μπορείς να κάνεις,
είναι να τις αλλάξεις.
Μέσα στα μάτια
είναι μόνο εικόνες.
Η ζωή είναι
μια αδιάκοπη παρουσίαση εικόνων.
Μην γυρνάς το βλέμμα,
μην κρυφοκοιτάζεις,
κοίτα τον κόσμο κατάματα
και σε παρακαλώ,
μην φοβάσαι,
άλλαξε τον.





Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Σπασμός




















Κάθε πρωί ξυπνάει στις 7 παρά τέταρτο,
βουρτσίζει τα δόντια της
και χτενίζει τα μαλλιά της,
τα πιάνει ψηλά, σφιχτά.
Καθαρίζει το σπίτι και στις 2 μαγειρεύει.
Στις 5 σερβίρει το φαγητό
και ύστερα, πλένει τα πιάτα.
Στις 7 κάνει γυμναστική
για να διατηρεί το κορμί της.
Στις 11 φοράει το σέξι νυχτικό της
και την πηδάει ο άντρας της.
Στις 1 τα ξημερώματα σηκώνεται αργά
από το κρεβάτι της
και κάθεται γυμνή στο σαλόνι,
μέχρι τις 4 καπνίζει κοιτάζοντας το ίδιο σημείο.
Όλα είναι μια επαναλαμβανόμενη κίνηση.
Η ίδια εικόνα,
ξανά
και 
ξανά.
Το επόμενο πρωί η πόλη θα είναι σιωπηλή
και από τη πόρτα της θα στάζει αίμα.
Εκείνο το πρωί,
θα πνίξει τον άντρα της με το μαξιλάρι,
θα βιάσει μέχρι θανάτου την υπάλληλο της ΔΕΗ,
θα κόψει το λαρύγγι του διευθυντή της τράπεζας,
θα κρεμάσει όλους τους μπάτσους από τα ίδια τους τα έντερα,
θα κάψει τα σπίτια όλων όσων αγαπάει,
θα βρεθεί ξεκοιλιασμένη
στην μέση της Εθνικής οδού Αθηνών - Πατρών.
Τα μάτια της θα είναι ορθάνοιχτα
και θα χαμογελάει.
Ήθελε να τους ελευθερώσει όλους.
Δεν άντεχε άλλο
αυτή την επαναλαμβανόμενη κίνηση,
την ίδια εικόνα,
ξανά
και
ξανά.
Έλεγε.
"Οι ευαίσθητοι δεν μπορούν να επιβιώσουν εδώ" .



Η πρώτη ποιητική συλλογή της Πόππης Δέλτα “Δολοφονία εκ προμελέτης” κυκλοφορεί στις 20 Μάιου 2017 από τις αυτο-οργανωμένες εκδόσεις ΚΕΝΟΤΗΤΑ.
Mια σύγχρονη αποπνικτική ατμόσφαιρα αποτυπώνεται μέσα από τις βίαιες λέξεις, τις ποιητικές εικόνες και τις διηγήσεις τραυματικών αναμνήσεων που ξεδιπλώνονται σε κάθε σελίδα αυτού του βιβλίου.
Μια νέα σκοτεινή ποιήτρια που ζει σήμερα στο κέντρο της Αθήνας κάνοντας απεγνωσμένες προσπάθειες να επιβιώσει διαφυλάσσοντας την ευαισθησία και την αγωνία για μια ζωή χωρίς καταπιεστικές υποχρεώσεις, εκβιασμένες επιλογές και επιβεβλημένα αδιέξοδα.Την ίδια στιγμή, και αυτή όπως όλοι μας, καταδιώκεται από σκοτεινές αποτρόπαιες σκέψεις που τρώνε τα σωθικά της, μανίες καταστροφής και εκδίκησης, βίαιο ερωτισμό, όνειρα που μετατρέπονται σε εφιάλτες.
Η Πόππη Δέλτα δημιουργεί μια ποίηση οριακών ψυχικών καταστάσεων και σκληρότητας για τον αναγνώστη.

http://voidnetwork.gr/2017/05/17/dolofonia-ek-promeletis-poppi-delta-poiitiki-sullogi



Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Ερωτικό ΙΙΙ


Και η γη γυρίζει
και οι άνθρωποι γυρίζουν.
Όλα γυρίζουν γύρω από
τον εαυτό τους.
Και γεννιούνται ακόμα
παιδιά μέσα από
μεγάλους έρωτες.
Και υπάρχουνε ακόμα
ρομαντικοί, ευαίσθητοι,
υπάρχουνε ακόμα ποιητές.
Υπάρχουνε ακόμα
παρέες αγοριών ή κοριτσιών
που γυρνάνε στους δρόμους,
χαρούμενοι, ελεύθεροι.
Τους ακούω τα βράδια
και αναπολώ τις δικές μου
εκείνες στιγμές.
Θα σε βρω
στον σταθμό Ευαγγελισμός,
εκεί που σε συνάντησα
για πρώτη φορά
και κατάλαβα ότι
εσύ είσαι αυτός ο έρωτας
που μου κόβει την ανάσα,
αυτή η αγάπη που με πονάει.
Θα σε βρω
στον σταθμό Λαρίσης,
εκεί που με περίμενες
να σχολάσω από τη δουλειά
και πηγαίναμε σπίτι.
Και όταν σε έβλεπα
ξεχνούσα πόσο μισούσα
τα πάντα στη ζωή μου,
και θυμόμουν γιατί
τελικά τα αντέχω όλα αυτά.
Θα σε βρω
στο κέντρο της πόλης,
εκεί που μεθάγαμε
με τους φίλους μας
και γυρίζαμε ξημερώματα
πιο ερωτευμένοι από κάθε άλλη φορά,
πιο μαζί από κάθε άλλη φορά.
Θα σε βρω
σε εκείνη την ταράτσα
που ανεβαίναμε
και ονειρευόμασταν το αύριο,
ζωγραφίζαμε την πορεία μας
στον χάρτινο ουρανό.
Ακόμα το πρωί
ξυπνάω και έχω
την γεύση του καφέ
στο στόμα μου,
από το πρωινό φιλί σου πριν φύγεις.
Ακόμα έχω την μυρωδιά σου
στο κορμί μου.
Ακόμα μένω στην μία πλευρά
του κρεβατιού,
γιατί στην άλλη είσαι εσύ.
Ακόμα φτιάχνω τον καφέ
σου για να σε ξυπνήσω
και να τον πιούμε παρέα.
Η γη γυρίζει,
οι άνθρωποι γυρίζουν,
εσύ γύριζες γύρω από εμένα
και το μόνο που μπορούσα
να δω μέσα στον ίλιγγο σου
ήτανε τα μάτια σου
και ο ήχος του γέλιου σου
και ο ήχος του δικού μου.
Θα σε βρω
σε εκείνο το όμορφο μέρος
που πάντα σου έλεγα να πάμε.
Θα το καταλάβεις,
θα έχει παντού λουλούδια,
θα μυρίζει άνοιξη,
θα έχει πορφυρά χρώματα,
θα με βρεις εκεί
να σε περιμένω
και θα κρατάω στα χέρια μου
εκείνο τον χάρτη που είχαμε ζωγραφίσει,
θα κρατάω στα χέρια μου
όλα τα όνειρα μας
και πολλά πολλά ζαχαρωτά
που σου αρέσουν.



Τρίτη, 28 Μαρτίου 2017

Γιατί είμαστε ακόμη εδώ;















Θέλω να σου μιλήσω,
για την ελευθερία,
για τον έρωτα.
Το μαζί
να σημαίνει να μην πνίγεται
ο ένας από τον άλλον.
Ο έρωτας
να σημαίνει
όχι πάντα μόνο εγώ και εσύ.
Θέλω να σου μιλήσω,
για την μοναξιά.
Που την έχουμε ανάγκη
και τελικά αυτή μας κατατρώει.
Η φυλακή είναι
παντού γύρω μας.
Μπορούμε
να ζήσουμε ελεύθεροι;
Θέλω να σου μιλήσω,
Τι λες να φύγουμε μακρυά;
Να φύγουμε
από το γνωστό κάδρο.
Να μην είμαστε ίδιοι.
Ναι, και εγώ φοβάμαι,
αλλά, περισσότερο
με τρομάζει αυτό το κάδρο.
Θέλω να σου μιλήσω,
έχω ανάγκη να ξανά ερωτευτώ.
Όχι, όχι κάποιον άλλο,
εσένα, εμένα, την κάθε ημέρα.
Ναι το ξέρω,
προσπαθείς,
και ότι κάνεις,
είναι για εμάς.
Μα,
θέλω να κάνουμε έρωτα
κάθε μέρα,
όχι μόνο Παρασκευή και Σάββατο,
και να κοιμόμαστε όταν ξημερώνει
όχι από τις 11.
Θέλω να σου μιλήσω,
δεν θέλω να φοβάμαι
τον θάνατο.
Μα, δεν με τρομάζει αυτός,
αλλά ότι
θα με πλακώσει το σπίτι.
Η μοναξιά του,
η καθημερινότητα του,
οι ανάγκες του.
Δεν θέλω να πεθάνεις
πρώτος εσύ,
δεν θα μπορέσω να συνεχίσω
χωρίς εσένα.
Μα ούτε και εγώ
να πεθάνω πρώτη,
δεν θα μπορέσω να σε αφήσω πίσω.
Μαζί, μαζί.
Θέλω να σου μιλήσω,
πάμε να φύγουμε.
Τίποτα δεν μας ανήκει.
Τίποτα δεν μας χαρίζεται.
Είναι όλο ένα φιάσκο.
Όσο μένουμε εδώ,
θα μισήσουμε
ο ένας τον άλλον,
γιατί πάντα κάτι θα μας λείπει.
Χτίζοντας αυτή τη ζωή
γκρεμίσαμε μια άλλη,
της ελευθερίας μας.
Δεν θέλω να μας καταπιεί
ο χρόνος.
Ξέρω όπου και να πάμε,
ο πόνος θα μας ακολουθεί.
Μα,
είναι αβάσταχτο
ότι "πληρώνουμε" αυτόν τον κόσμο
που σκορπάει θάνατο
και χτίζει μόνο φυλακές.
Θέλω να σου μιλήσω,
αυτή τη βδομάδα
δεν πήγα στη δουλειά
γιατί τους σιχαίνομαι όλους
και πιο πολύ το αφεντικό.
Θέλω να σου μιλήσω,
το νοίκι δεν το έβαλα στην τράπεζα,
το κράτησα,
και στο σούπερ μάρκετ
πήρα μόνο κονσέρβες,
τα πιο πολλά ρούχα μας
και τα έπιπλα μας τα χάρισα.
Είμαστε έτοιμοι,
πάμε.
Θέλω να σου μιλήσω,
θέλω να σου μιλήσω,
γιατί είμαστε ακόμη εδώ;




Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Τελευταίος σταθμός το χώμα















Αυτόχειρες.
Λευκά, σταρένια,
κίτρινα, μαύρα,
κορμιά.
Νέα, γέρικα,
αδύνατα, χοντρά,
γυμνά, ντυμένα,
μυώδες, χαλαρά,
κορμιά.
Ψηλά, κοντά,
όμορφα, άσχημα,
καμμένα από τον ήλιο,
λευκά σαν γάλα,
ένα μόνο του,
πολλά μαζί,
θλιμμένα, χαρούμενα,
κακοποιημένα, χαϊδεμένα.
Κορμιά.
Αυτόχειρες.
Δάχτυλα.
Πατούσες.
Αστράγαλοι.
Γόνατα.
Μάτια.
Μηροί.
Γεννητικά όργανα.
Στέρνα.
Ώμοι.
Αγκώνες.
Σπλάχνα.
Γλώσσες.
Καρποί.
Λαιμοί.
Γνάθοι.
Μέτωπα.
Γεννητικά όργανα ενωμένα.
Κορμιά που
γίνονται ένα.
Κορμιά
λιωμένα στην άσφαλτο.
Κορμιά με
μεταμοσχευμένα όργανα.
Κορμιά
με όγκους.
Κορμιά
θαμμένα στο χώμα.
Ο ήχος του χώματος
πάνω στο φέρετρο.
Ο ήχος του χώματος
πάνω στο φέρετρο.
Σε λίγα λεπτά,
χάνονται όλα.
Ο ήχος του χώματος
πάνω στο φέρετρο.
Νεκρά κορμιά,
μέσα σε ξύλινα κουτιά
ντυμένα με λευκό σατέν.
Τελευταίος σταθμός,
το χώμα.
Σκοτάδι.
Ο ήχος του χώματος
πάνω στο φέρετρο.




Απογραφή Πληθυσμού



















Η ιστορία έγραψε:
26.000.000 νεκροί
του Ολοκαυτώματος.
3.595.000 νεκροί
στο Βιετνάμ.
25.000 νεκροί του
Ελληνικού Εμφυλίου.
Έτος 1930-1960.
Ρεκόρ θυμάτων.
Νεότερη ιστορία:
Ο πόλεμος συνεχίζεται.
Θύματα - Ανυπολόγιστα.
Αίτια - Λιγότερο εμφανή.
Διάρκεια - Άγνωστη.
7.000 νεκροί
στη Μεσόγειο.
470.000 νεκροί
στη Συρία.
9.000 νεκροί
στη Τουρκία.
84 νεκροί
στη Γαλλία.
100 ψυχικά ασθενείς
στην Αφρική.
12 νεκροί
στη Γερμανία.
Έτος 2016.
Μεσόγειος - Νεκροί λόγω πολέμου.
Συρία - Νεκροί λόγω πολέμου.
Τουρκία - Νεκροί λόγω πολέμου.
Γαλλία - Νεκροί λόγω πολέμου.
Αφρική - Νεκροί λόγω πολέμου.
Γερμανία - Νεκροί λόγω πολέμου.
Αιματοβαμμένε κόσμε
πουθενά δεν ησυχάζεις.
Δισεκατομμύρια θάνατοι.
Μαζική παγκόσμια αυτοκτονία.
Στις ταράτσες κάθε κτιρίου,
βρέθηκαν απλωμένα,
εντόσθια, καρδιές, πνεύμονες,
γεννητικά όργανα, μάτια.
όλοι οι δρόμοι είναι
βαμμένοι με αίμα.
Ούτε ένας επιζών.
Αίτια - Φτώχεια, καταστροφές, βία, ρατσισμός, πόλεμος, πόλεμος, πόλεμος.
Μη βιώσιμη πραγματικότητα.
Πληθυσμός γης - Μηδέν.
Έτος - Μέλλον.


Ημερολόγιο

















Μου άφησες το χέρι
και πριν προλάβω να
σου φωνάξω,
είχες ήδη εξαφανιστεί.
Τίποτε δεν είναι ίδιο
χωρίς εσένα.
Μακάρι να υπήρχες
κάπου,
να μπορώ να σου μιλήσω.
Νεκρός
δίχως μνήμα.
Μου λείπει τόσο
η φωνή σου,
η μυρωδιά σου,
τα μάτια σου.
Μου φωνάζεις;
Μήπως δεν σε ακούω;
Άφησες και εκείνη
μόνη.
Σε αγαπούσε τόσο.
Κοιτάζω τα μάτια της
και ξέρω,
δεν θα τα ξαναδώ
τόσο λαμπερά
όπως όταν ήσουν εκεί,
δίπλα της.
Κοιτάζω τις μέρες
να περνάνε
πίσω από το
παράθυρο μου.
Πως αλλάζουν οι εποχές.
Πόσοι τα κατάφεραν
και σήμερα;
Πόσοι πέθαναν;
Πόσοι έχασαν κάποιον;
Πόσοι έγιναν ευτυχισμένοι;
Αισθάνομαι
τη ψυχή μου
να φεύγει λίγο, λίγο.
Μακάρι να μπορούσα
να πάρω το πόνο
όλων αυτών εκεί έξω.
Μακάρι να μπορούσα
να σε βρω.
Μακάρι να μπορούσα
να ξαναδώ τη
λάμψη στα μάτια της.
Μακάρι να μπορούσα
να πάρω τη μοναξιά
και τη πίκρα της.
Μακάρι να μπορούσα
να κάνω το κόσμο
καλύτερο,
ομορφότερο,
ελεύθερο.
Μακάρι η αγάπη
να άντεχε στο χρόνο.
Μακάρι να έκλεινα
τα μάτια μου
και να κοιμόμουν
όπως όταν ήμουν παιδί.
Μακάρι να έμενα
πάντα παιδί.
Μακάρι να μπορούσα
να φύγω.
Μακάρι να έβρισκα
εκείνη τη στιγμή
ευτυχίας
και να την πάγωνα
στο χρόνο.
Μακάρι η καρδιά μου
να χτυπούσε
όπως κάποτε.
Μακάρι τα πόδια μου
να τρέχανε
όπως κάποτε.
Και τα μάτια μου
να βλέπανε
όπως κάποτε.
Μακάρι να μου κρατούσες
πάλι το χέρι,
να μου σκούπιζες
τα μάτια
και να μου έδειχνες
"Να ο δρόμος σου, περπάτησε και μη φοβάσαι."
Μακάρι να έκλεινα
τα μάτια μου
και όταν τα άνοιγα
να βρισκόμουν βρέφος
στη ζεστή της αγκαλιά.
Μακάρι να μπορούσα
να σβήσω
όλο το σκοτάδι.